ښــــــکالو یې بدرګــــه وموسېــــــده او ما لیــــــده

 د مشــــکوپه کاروان کــــې تېرېـــــده او ما لیـــــده

دحسن،تخیــــــــــل دښــــــــکلاګانــو بـاوجـــود هم

غــزل مې لـــــکه پېغلــه شرمېــــده او ما لیـــــــــــده

د مینــــې راز ووې سره سالــــــــود پښې نیـــــولــو

چــــې مخ یې راړوه،پښـــه یې نېـــوه او ما لیــــــده

بې شمیره رنګینۍ به د پښتـــون غیږې ته یوسـي

غزل چې په لفظـــــو سنګارېـــــــده او ما لیـــــــــده

بختیــــاره داسې بد انتظـــار مـه کړې دچا بـــرخه

نن شپــــــه چې تر سپیدو را لنډېــده او ما لیـــــده

لیکوال ::بختیارځدراڼ